Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

"Γειά σου, ρε Βιετνάμ!"


Περπατά στους δρόμους της πόλης καθημερινά. Τα χέρια άλλοτε ακολουθούν το σώμα με ρυθμό κι άλλοτε όχι. Με ένα άσπρο καπέλο πάντα και μια μεγάλη άσπρη τσάντα.Ξανθιά μάλλον στα πολύ νιάτα της. Τώρα πάντα ντυμένη στα πορτοκαλί, χειμώνα καλοκαίρι.Προβάλλει κάθε πρωί, την ίδια σχεδόν ώρα από τον πίσω δρόμο, με ζέστη και με κρύο. Τη βλέπω πίνοντας τον πρωινό καφέ από το παράθυρο της κουζίνας. Πρέπει να μένει κάπου στη γειτονιά μας.
Ξέρω πως θα την συναντήσω μόλις κατέβω κάτω. Κι αν όχι στο δρόμο, έξω από τον φούρνο, το φαρμακείο, το μανάβικο ή να κάθεται στο καφενείο και να απολαμβάνει τον καφέ της μόνη καπνίζοντας. Πάντα ντυμένη στα πορτοκαλί και να γελάει. Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς αν θα την προσπεράσεις. Θα καλημερίσει, θα χαιρετήσει, θα σε φωνάξει από τον απέναντι δρόμο κουνώντας ρυθμικά τα χέρια. Μόνο μια φορά άμα της πεις καλημέρα, σκύβει ελαφρά κάνοντας υπόκλιση και συνεχίζει. Σίγουρα ξέρει τι σημαίνει για εκείνη η καλημέρα.
"Γειά σου, Βιετνάμ" μου 'πε μια μέρα. Από τότε έτσι με χαιρετά, όπου κι αν με βρει.  Κάπως πρέπει να τον λένε τον άλλον που του λες καλημέρα. Την ονόμασα κι εγώ Φρίντα, άγνωστο γιατί, κι ας μη τη φώναξα ποτέ έτσι. Ελάχιστη σημασία έχει πως τη λένε πραγματικά, ίσως ακόμη και αυτοί που την ξέρουν πιο καλά να μην τη φωνάζουν καν με το όνομά της πια. Είναι γνωστό πως με τέσσερα γράμματα επίθετο ξεμπερδεύεις με αυτήν μια και καλή. Κι ας μην τη λένε Φρίντα, μπορεί να τη λέγαν Μαρία, Ελπίδα, Ελένη ή όπως αλλιώς, όπως και μένα δε με λένε Βιετνάμ, αλλά αφού έτσι θέλει να με φωνάζει, ας το κάνει. Πάντα ο κόσμος του άλλου πρέπει να είναι σεβαστός. 
Την περασμένη Κυριακή ο ήλιος καυτός από το πρωί. Τη βρήκα να κάθεται σε ένα τραπεζάκι έξω από το μαγαζάκι που πουλά εφημερίδες και τσιγάρα. Έσβηνε τη δίψα της, ποιος ξέρει και τι άλλο, σε ένα μικρό μπουκάλι με νερό χαιρετώντας τον κόσμο που έμπαινε και έβγαινε. Σε όλους χαμογελαστή που με ειρωνεία, ή με ενόχληση την προσπερνούσαν. 
"Ό,τι πάρει ο κύριος, από μένα κερασμένα" είπε μόλις με είδε χαμογελαστή και χαιρετηθήκαμε. Άλλο περίμενα ν' ακούσω, αυτή είναι η αλήθεια. Αλλά τι πειράζει; Όταν βγήκα έξω με τις εφημερίδες στο χέρι, είχε ανάψει τσιγάρο. "Γειά σου, ρε Βιετνάμ!" μου είπε γελώντας και κουνώντας ρυθμικά το χέρι με το τσιγάρο να σιγοκαίει τα ακροδάχτυλα.
Κάποιος δίπλα κοίταζε με απέχθεια. 

   

  

11 σχόλια:

δύτης των νιπτήρων είπε...

Καλημέρα, Βιετνάμ! :)

δύτης των νιπτήρων είπε...

(Μόλις άφησα το παραπάνω σχόλιο συνειδητοποίησα ότι παραπέμπω σε γνωστή αγγλική φράση από τον κινηματογράφο κλπ κλπ, ενώ ουδαμώς ήταν αυτή η πρόθεσή μου, πρέπει να πω -μια καλημέρα είπα να πω κι ας πέσει χάμω που λέει και το τραγούδι)

γρηγόρης στ. είπε...

Καλημέρα, Μαύρε Κάϊα!
[βλέπεις δεν την άφησα να πέσει κάτω ;)]

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Τα μπουκάλια που σβήνουν τη δίψα μας (και ποιος ξέρει τι άλλο) έχουν γίνει εκατόμβες.

Καλό μεσημέρι

fvasileiou είπε...

Πράγματι, ελάχιστη σημασία έχουν τα ονόματα. Ελάχιστη σημασία πολλές φορές έχουν και τα λόγια. Αρκεί η διασταύρωση δυο βλεμμάτων.

Τσαλαπετεινός είπε...

Καλησπέρα Βιετνάμ!
Μια που έστω και κατα λάθος, ο Δύτης άρχισε με ταινίες, σκέφτηκα να χαιρετίσω με/τη Φρίντα. Τη μάγισσα.

http://www.youtube.com/watch?v=67qRaBFpJIk&list=PLCCFB02C4161190B5

γρηγόρης στ. είπε...

Γιώργο, σβήνουν ή ανάβουν, ανάλογα την περίσταση.

γρηγόρης στ. είπε...

Φώτη,

ναι, αλλά καμιά φορά τα βλέμματα αποχρωματίζουν τα λόγια.

γρηγόρης στ. είπε...

Τσαλαπετεινέ,

ακριβώς γιαυτό και Φρίντα!

Α.ΣΤΕΓΟΣ είπε...

Κρατάω το κέρασμα, την καλημέρα, το πορτοκαλί... Άγριο το φθινόπωρο για φέτος...

γρηγόρης στ. είπε...

Στο χέρι μας είναι, Αντώνη, να το γλυκάνουμε και το φθινόπωρο και κάθε άγριο καιρό με κεράσματα, καλημέρες και χρώματα.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

ΔΙΑΒΑΤΕΣ

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ!

Συνολικές προβολές σελίδας

FeedBurner FeedCount

Μ.


MusicPlaylistView Profile
Create a playlist at MixPod.com